Hoopvol afscheid

IMAG2805

‘Afscheid nemen is een beetje sterven.’ Met deze woorden begon vanmorgen de dienst van Hemelvaart. Afscheid nemen doet pijn. Je verliest een stukje van je hart. Over zulk afscheid nemen kan ik meepraten. Ik ben net een paar dagen terug uit het prachtige Rwanda, waar ik een week was in het kader van de Muskathlon voor Compassion.

In 2013 bracht ik voor het eerst een bezoek aan dit land, samen met mijn oudste dochter. Ik mocht toen mijn sponsormoeder Alphonsine ontmoeten, samen met haar dochtertje Estelle Uwase. Op het dieptepunt van haar leven ontving ze het bericht, dat ze een sponsor had, waardoor ze weer moed kreeg om te leven en haar kindje te baren. Na twee jaar schrijven mochten we elkaar omhelzen en leren kennen. Nu, na vier jaar, had ik opnieuw de gelegenheid gehad om haar te zien, met de kleine Estelle.

Wat een vreugde en blijdschap! Wat een tranen ook en diepe verbondenheid. Wat een voorrecht om haar over haar leven te horen praten. Maar wat maakt het ook beschaamd met mijn eigen rijkdom. Alphonsine heeft inmiddels nog een klein meisje gekregen, en gaat twee dagen per week naar het project van Compassion, waar ze leert naaien en breien. Vol trots haalde ze haar kado voor mij tevoorschijn: een prachtige Rwandese jurk die ze helemaal zelf genaaid had en waarvoor ze weken heeft moeten sparen. Ze straalde van blijdschap dat ze iets voor me had gemaakt. En ik durfde het amper aan te nemen, omdat ik wist dat ze het uit haar eigen mond gespaard had. En ze heeft al zo weinig, soms maar 1 maaltijd per dag.

Na een paar uur brak de tijd van afscheid aan. Het sneed dwars door mijn ziel… hoe kon ik haar weer laten gaan? Weer loslaten en terug laten keren naar haar donkere huisje zonder ramen, zonder water of elektriciteit, naar haar armoede en moeizame bestaan? We omhelsden elkaar in tranen en brachten elkaar bij God. God houdt haar vast, Hij kent haar en zij kent Hem. Onder Zijn zegende handen mocht ik haar achterlaten, al was het met pijn in mijn hart.

Afscheid nemen is een beetje sterven. Hoe namen de discipelen afscheid van Jezus? Ze loofden Hem op weg terug naar Jeruzalem. Zij wisten dat zij Hem weer zouden zien bij de voleinding van de wereld.
En die belofte staat nog steeds. Eens zullen we samen staan voor Gods troon als een grote schare die niemand tellen kan, uit alle volken en talen! God gaat door met Zijn werk, door jou en mij heen. Zijn Koninkrijk komt!

Containerkerk

 

IMAG2571

‘Oei, is dit nou de kerk?’ We kijken elkaar een beetje bedremmeld aan. Het lijkt meer op een soort container met een puntdakje. We kijken nog eens naar het adres, maar dit is toch echt de kerk waar we op internet naar gekeken hebben. We zijn een lang weekend in Normandië en omdat het Pasen is wilden we toch graag naar de kerkdienst. Midden op het industrieterrein van Cherbourg staat dit onooglijke gebouwtje.

Na wat wikken en wegen gaan we toch maar naar binnen. En wat een grote verrassing! De gemeente bestaat uit zo’n 35 mensen, met allemaal verschillende nationaliteiten, die ons allerhartelijkst welkom heten. We krijgen van iedereen twee zoenen, een mooie zitplaats en een tolk. De aloude Paasboodschap wordt met vuur verkondigd: Wat betekent de opstanding van Jezus voor mij? En nee, we zingen geen psalmen op hele noten. Maar de liederen worden begeleid op een cello, een gitaar en een piano. Ze hebben wel dezelfde inhoud: Mon Redempteur vit! Mijn Verlosser leeft! Tijdens de dienst wordt ook Avondmaal gevierd. Er is een eenheid die alle talen en volken overstijgt. We voelen ons deelgenoot van het grote gezin van God.

Aan deze ervaring moest ik gisteravond in de kerk denken, toen de dienst ging over een vraag uit de catechismus: Wat geloof ik van de kerk? Het is onzichtbaar, wat een kerk tot een kerk maakt. Dat Jezus er is, is het kenmerkende van een kerk, het wezenlijke. Hij vergadert! Hij vergadert Zijn kerk door Zijn Woord en Geest. En dat Woord van God is voor iedereen. Dat is niet voor één bepaalde taal of één bepaalde leeftijd.

In die kleine containerkerk in Cherbourg mochten we dat wonder ervaren. Dat Gods Woord niet gebonden is, maar over landsgrenzen en taalbarrières heen harten raakt en samenvoegt door de eenheid van het ware geloof.

Luister naar Zijn stem en volg Hem. Dan ben je lid van dat grote gezin van God en mag je delen in Zijn verlossing en eeuwig leven!

 

Zie je mij?

zie je mij

Gezien worden, wie verlangt daar nu niet naar? Gezien worden, echt gezien en aanvaard worden, is een basisbehoefte, die in elk mens leeft. Ale Sytsma gaat op reis naar vijf verschillende landen, en ontmoet daar verschillende kinderen die hij sponsort via Compassion. Door deze kinderen heen hoort hij keer op keer deze indringende vraag: ‘Zie je mij?

Het klinkt misschien als een soort vakantiereisjes, maar niets is minder waar. Ale worstelt verschillende keren met een burn-out en met depressieve gevoelens. Deze klachten vormen de aanleiding om er helemaal uit te breken en op reis te gaan.

Tijdens deze reizen wordt hij geconfronteerd met schrijnende armoede,  wanhoop en uitzichtloosheid. Maar daarnaast ervaart hij ook diepe vreugde en grenzeloze hoop, omdat God dwars door talen en culturen heen werkt, en wereldwijd dezelfde grote God is. Zijn beeld van God verandert en groeit, en spoort hem aan om een stem te zijn voor degenen die geen stem hebben.

De vraag van zijn sponsorkinderen, ‘Zie je mij?’ kan hij volmondig beantwoorden met ‘Ja!’ ‘Ja, ik zie jullie, en ga mijn leven inzetten voor jullie en voor nog veel meer kinderen die wachten op een sponsor.’ Ale gaat een nieuwe uitdaging aan, in de vorm van de webshop Pientere Puzzels & Spellen.

Laat je inspireren, en lees het levensavontuur van Ale! Ga met hem mee op reis, en laat je hart verbreken door de realiteit van extreme armoede. Lees zijn nieuwe boek, met de titel ‘Zie je mij?’ en kom in beweging!

‘Je wordt op reis gestuurd door een liefhebbende God. God ziet uit naar je thuiskomst. God wil je foto’s zien en jouw verhalen horen. Als je reist met de ogen en oren van de God die je uitzond, dan zul je prachtige dingen zien en bijzondere mensen ontmoeten. Dan is het heerlijk om weer thuis te komen.’ (Citaat van Henri Nouwen, blz 137 in Zie je mij?)

‘Zie je mij?’, geschreven door Ale Sytsma
ISBN 978 90 79859 474; Scholten Uitgeverij, 2017; € 14,95

Voor meer informatie, videobeelden en foto’s: www.alesytsma.nl

 

Een nieuwe papa-meneer

eric schoute

(Afb. Eric Schoute)

‘Woont hier ook een papa in huis?’ vraagt het kleine oppaspeutertje, terwijl ze naar de foto’s van mijn kinderen kijkt. ‘Nee, de papa woont hier niet meer.’ ‘Oh, is hij weggegaan? Is hij ook gekruisigd?’ Ik kijk haar lichtelijk verbijsterd aan. ‘Nee, dat niet.’ Haar heldere stemmetje gaat verder: ‘De Heere Jezus is wel gekruisigd, hè? Toen ging die dood. Maar na een paar daagjes werd Hij toch weer levend.’

Ze kijkt me onderzoekend aan: ‘En wie is dan die andere papa-meneer? Die meneer die hier net was?’ ‘Dat wordt de nieuwe papa-meneer hier. Die komt hier straks wonen.’ Ze kan het nog niet helemaal bevatten en werpt nog een laatste blik op de foto’s van de kinderen.

Trouwen, scheiden, hertrouwen. Het is soms ook bijna niet te bevatten. De vragen van het peutertje bepalen me even bij het grote wonder van opnieuw mogen beginnen. Opnieuw een papa-meneer in huis, waardoor alles anders wordt, voor mij maar ook voor de kinderen. ‘Het gaat toch al twaalf jaar goed zonder man in huis, waarom wilt u dan toch trouwen? Dan voelt thuis niet meer als thuis…’

Maar voor het Pasen wordt, is het feest. Feest, omdat de Man van God heel lang geleden is weggegaan. Hij is gekruisigd en weer opgestaan. Hierdoor is een nieuw begin mogelijk. Niet alleen in ons aardse leven, maar bovenal in onze relatie met Hem. Genade en vergeving krijgen een nieuwe klank, van verwondering en dankbaarheid.

Op weg naar Pasen, op weg naar een nieuw leven.

Van lijden tot heerlijkheid

ome-bertus

(afb. Leonie Bouwman)

Uitgeput leunt de oude klompenmaker achterover in de kussens. Zijn hele leven heeft hij keihard gewerkt en nu is zijn lichaam op. Ruim negentig  jaar is hij. Ik sta aan het voeteneind van zijn bed en pak zijn uitgestoken hand.
‘Bedankt dat jullie me komen groeten,’ klinkt helder zijn stem. ‘Het wordt nu elk half uur minder.’
Zijn lange leven trekt aan ons voorbij. Eén ding valt op: overal waar hij kwam, liet hij iets na van zijn geloof in God.

Nu ik in zijn kleine kamertje sta, voel ik een ongekende verwantschap met deze man.
‘U mag nu uitrusten. God wacht op u. En straks zien we elkaar weer bij God.’ Zijn gezicht licht op en zijn ogen glanzen. Een afscheid, maar niet voorgoed.

Dit afscheid zet alles in het enige juiste perspectief. Wanneer alles wegvalt en het lichaam afgebroken wordt, is God de enige Die overblijft. Hoeveel tijd breng ik bij Hem door in mijn gezonde jaren? En welke sporen van deze God laat ík na in mijn leven?

Nog heel eventjes, en de oude man ziet God. Geloven gaat over in aanschouwen.

Voor Uw woord van genade,
dank U wel.
Heer, U maakte ons vrij,
in Uw kracht overwinnen wij.
O Heer, wij prijzen Uw naam.
(Opwekking 60)

Ter gedachtenis aan Bertus Ebbers
2 februari 1925 – 1 maart 2017

Eindeloos vertrouwen

ster

(Afb. Leonie Bouwman)

‘We voelen ons echt niet optimaal geliefd hoor, thuis.’ Zomaar een uitspraak van één van de tieners, die is blijven haken. Zomaar een uitspraak, die je liever niet hoort als moeder. Omdat het je zo genadeloos confronteert met je eigen falen, je fouten en tekorten. Met de gevolgen van het leven in een gebroken gezin. ‘Wij hebben er niet voor gekozen, om te leven met gescheiden ouders, maar we moeten er wel elke dag mee dealen. En daar balen we van,’ was de conclusie van de kids.

Met een hart vol tegenstrijdige gedachten en verdriet ging ik afgelopen zaterdagmiddag naar de Muskathlonbijeenkomst in Ede. Daar ging de Bijbel open bij Genesis 15, waar God tegen Abram zegt: ‘Wees niet bevreesd, Abram, Ik ben voor u een schild, uw loon zeer groot.’

Abram reageert zo heerlijk menselijk. Hij nodigt God uit in Zijn tent. ‘Maar zie dan, God, ik heb geen kind. Zie dan, God, kijk dan in mijn tent.’ Durf ik God ook in mijn tent te laten kijken, in mijn huis? ‘Zie dan God, mijn leven vol brokken, mijn kinderen vol afwijzing, mijn hart zo vol schuld…’

En ja, God ziet het. God ziet de binnenkant van mijn tent. Hij ziet het onrecht, in het klein en in het groot. Hij ziet mijn verdriet in kleine kring, maar ook al het verdriet in bredere kring, het onrecht, de extreme armoede, de mensenhandel, de uitbuiting van slachtoffers wereldwijd. Op onze schreeuw ‘Maar zie dan toch God!’ geeft Hij antwoord.

Hij leidt Abram van zijn eigen wereldje naar Zijn eigen grote wereld. Hij voert hem naar buiten, en laat hem naar het oneindige heelal kijken. ‘Kijk toch naar de hemel!’ Kijk omhoog! Kijk omhoog! Richt je hart op God! Hij is erbij. Hij laat niet los wat Zijn hand begonnen is.

‘Wees niet bang, Ik ben voor u een schild, uw loon zeer groot!’ En met deze belofte kan ik de nieuwe week beginnen. God is erbij!

Als een hert dat verlangt naar water
zo verlangt mijn ziel naar U.
U alleen kunt mijn hart vervullen
mijn aanbidding is voor U.
U alleen bent mijn Kracht, mijn Schild,
aan U alleen geef ik mij geheel.
U alleen kunt mijn hart vervullen,
mijn aanbidding is voor U.
(psalm 42, Opwekking 281)

n.a.v. Jan Stoorvogel op de Muskathlonmiddag, De Schuilplaats, Ede

Denken of danken

leonie-blog

(afb. Leonie Bouwman)

Gedachten zijn net kleine stemmetjes die in je hoofd opploppen. Soms roepen ze heel zachtjes, soms schreeuwen ze om aandacht. Ze kunnen je teneer drukken en verwarren, waardoor je je slecht of minderwaardig kunt voelen. Terwijl ik hierover nadenk, lees ik in de roman ‘Stille woorden’ van Elizabeth Musser het volgende citaat: ‘Als ik teveel nadenk, draait het uiteindelijk alleen maar om mij, mij, mij –  maar als ik dank, kan ik mijn ogen van mezelf en mijn fouten afwenden en ze op andere dingen richten, dingen groter dan mezelf.’

Danken in plaats van denken.

In het kader van een week bidden en vasten was er een korte dienst in de kerk, die in het teken stond van danken. Als opdracht kregen we allemaal twee minuten, om voor jezelf je dankpunten op te schrijven. Danken voor alle kleine dingen uit je dagelijkse leven, die inmiddels zo vanzelfsprekend zijn geworden. Danken voor de zegeningen van de grote God, die vanuit de hoge hemel op ons neerziet en ons kent.

Door te danken richt je je focus weer op de juiste dingen. We hebben ons voorgenomen om vanaf vandaag weer een ‘dankbaarheidsschriftje’ neer te leggen, waarin iedereen in huis zijn dankpunten op kan schrijven.

Danken in plaats van denken.
Doe je mee?

‘Want God, de Heere, is een zon en schild, de Heere zal genade en eer geven,
Hij zal het goede niet onthouden aan wie in oprechtheid zijn weg gaat.’
psalm 84:12

N.a.v. Bidden en vasten in De Ark, Nijkerk