Vergeet-me-niet

IMG-20170703-WA0011

Behoedzaam trekken twee leerlingen het zeil van het monument af. Ouders en medeleerlingen staan op enige afstand stil toe te kijken. En het blijft stil, ontroerend stil. Het monument is een aandenken aan de leerlingen die tijdens hun schooltijd zijn overleden.

Eén leerling wordt in het bijzonder herdacht. Hij had anders, net als de jongeren die rondom het monument staan, op deze avond zijn diploma behaald. Nu staat er een kunstwerk. Een geknakte bloem, ‘een vergeet-me-niet’. In het bloemenhart zit een spiegel. Wanneer je langsloopt en je kijkt naar de bloem, zie je ook jezelf.

Herdenken en gedenken.

Dan klinkt op het schoolplein het Woord van God uit Jesaja 40: ‘Alle vlees is als gras, en al zijn goedertierenheid als een bloem des velds. Het gras verdort, de bloem valt af, als de Geest des Heeren daarin blaast. Voorwaar het volk is gras. Het gras verdort, de bloem valt af, maar het Woord van onze God bestaat tot in de eeuwigheid.’

God heeft het laatste woord. We herdenken vol hoop! De dood is overwonnen, daar heeft ook deze leerling zo van getuigt. Hij is er niet meer, maar juicht voor God.

Vergeet Mij niet! Mijn Woord bestaat in der eeuwigheid!

I fear not!

IMAG2968

‘Wees niet bang,’ zo klonk het zaterdag. ‘It is finished!’ De spreker was Lindz West. Geen doorsnee dominee met zijn witte shirt en spijkerbroek vol rafels en gaten. Maar wat een indringende boodschap van God gaf hij de duizenden jongeren op de EO-jongerendag mee!

Drie van mijn meiden waren erbij geweest en zondagavond hebben we samen deze toespraak nog es nageluisterd. Aan de hand van het verhaal van Elia liet hij zien wie de mens is en Wie God is. De mens is vaak bang of ziet het niet meer zitten, net als Elia. Hij is bang om te falen, bang om niet geaccepteerd te worden, bang voor wat anderen achter je rug om over je zeggen. Iedereen herkent angst. Angst voor het leven, of juist voor de dood.

Maar dan komt God voorbij, zoals bij Elia. Hij komt voorbij in de stilte. En Hij zegt: ‘It is finished!’ Aan het kruis heeft Jezus de angst overwonnen, en daardoor hoeven jij en ik geen slaaf meer te zijn van angst. ‘If anyone is in Christ, he is  a new creation. The old is gone, the new is there,’ zo citeerde Lindz uit 2 Korinthe 5.

Wat een krachtige woorden voor al die tieners die midden in het leven staan, vol angst en onzekerheid. Je kunt afrekenen met angst en vrees, door het offer van Jezus. Het verleden is voorbij. ‘My future is my destiny’.  Wanneer je weet, dat Jezus jouw Redder is, mag je ook geloven, dat niets je kan scheiden van Zijn liefde.

Lindz sprak uit zijn hart. Hij was bewogen met al die duizenden jongeren in het stadion. Mijn meiden waren aangeraakt door de enorme kracht van de woorden ‘It is finished.’ Dan maakt het niet meer uit wat mensen van je denken, of je bij een groep hoort of niet, of je wel of niet geslaagd bent voor school. ‘It is finished!’

‘Ik vrees geen kwaad
want U bent bij mij.’
David in psalm 23

nav EO-jongerendag 2017 met Lindz West van LZ7

Een treffende tattoo

Mama mobiel foto's 4180

Ik zie een zwarte tatoeage aan de binnenkant van haar arm. ‘Mag ik hem eens zien?’ vraag ik aarzelend. Zachtjes wrijf ik met mijn vinger over haar pols: ‘Königskind,’ staat er.

We zitten samen op een bankje in Kigali, Rwanda, tijdens een pauzemomentje. Zij als deelnemer van de Muskathlon uit Zwitserland en ik uit Nederland. ‘Wil je er iets over vertellen?’ ‘Zeker,’ antwoordt ze glimlachend en in het Duits vertelt ze iets over haar leven. ‘Ik ben een Koningskind, een kind van God. Maar lange tijd wist ik dat niet. Ik ben opgegroeid zonder vader, ik weet geeneens wie mijn vader is. Mijn moeder had steeds wisselende vrienden en kon niet voor mij zorgen. Op een gegeven moment werd mijn moeder christen. Maar ik wilde daar niets van weten. Voor mij was het de zoveelste verandering en haar veranderingen brachten nooit iets goeds.
Toen ging het heel slecht met mij. Ik stelde mezelf voor de keus: of ik stop met leven, of ik ga leven met God. God begon toen in mijn leven en ik leerde wie ik echt was. Een kind met een vader, een hemelse Vader, God. En om mezelf daar elke dag aan te herinneren, bij alles wat ik doe, heb ik deze woorden gekozen om te tatoeëren: ‘Königskind.’ Dat ben ik!’ Met stralende ogen besluit ze haar verhaal.

Ik ben stil. Ik zie een sprankelende jonge vrouw met een grote bos blonde krullen, een lieve moeder met een ontzettend blijmoedig hart. Ik had nooit kunnen denken dat zij zo’n stil verdriet bij zich draagt. En dat God dat zo heeft omgebogen in haar leven.

‘Door de dingen heen kijken en niet afgaan op wat je als eerste ziet’… zo lees ik enkele weken later bij Philip Troost in ‘Gewoon God.’ Ik denk gelijk aan deze vrouw.

‘Kijken met de ogen van het hart werpt een heel ander licht op mensen en zaken. Gods licht’. Wanneer ik zo kijk, mag ik op de meest onverwachte momenten God ontmoeten in mijn naaste, in Zijn Koningskind.

‘It is all about You,
it is all about You,
Jesus
(M.W. Smith)

 

Hoopvol afscheid

IMAG2805

‘Afscheid nemen is een beetje sterven.’ Met deze woorden begon vanmorgen de dienst van Hemelvaart. Afscheid nemen doet pijn. Je verliest een stukje van je hart. Over zulk afscheid nemen kan ik meepraten. Ik ben net een paar dagen terug uit het prachtige Rwanda, waar ik een week was in het kader van de Muskathlon voor Compassion.

In 2013 bracht ik voor het eerst een bezoek aan dit land, samen met mijn oudste dochter. Ik mocht toen mijn sponsormoeder Alphonsine ontmoeten, samen met haar dochtertje Estelle Uwase. Op het dieptepunt van haar leven ontving ze het bericht, dat ze een sponsor had, waardoor ze weer moed kreeg om te leven en haar kindje te baren. Na twee jaar schrijven mochten we elkaar omhelzen en leren kennen. Nu, na vier jaar, had ik opnieuw de gelegenheid gehad om haar te zien, met de kleine Estelle.

Wat een vreugde en blijdschap! Wat een tranen ook en diepe verbondenheid. Wat een voorrecht om haar over haar leven te horen praten. Maar wat maakt het ook beschaamd met mijn eigen rijkdom. Alphonsine heeft inmiddels nog een klein meisje gekregen, en gaat twee dagen per week naar het project van Compassion, waar ze leert naaien en breien. Vol trots haalde ze haar kado voor mij tevoorschijn: een prachtige Rwandese jurk die ze helemaal zelf genaaid had en waarvoor ze weken heeft moeten sparen. Ze straalde van blijdschap dat ze iets voor me had gemaakt. En ik durfde het amper aan te nemen, omdat ik wist dat ze het uit haar eigen mond gespaard had. En ze heeft al zo weinig, soms maar 1 maaltijd per dag.

Na een paar uur brak de tijd van afscheid aan. Het sneed dwars door mijn ziel… hoe kon ik haar weer laten gaan? Weer loslaten en terug laten keren naar haar donkere huisje zonder ramen, zonder water of elektriciteit, naar haar armoede en moeizame bestaan? We omhelsden elkaar in tranen en brachten elkaar bij God. God houdt haar vast, Hij kent haar en zij kent Hem. Onder Zijn zegende handen mocht ik haar achterlaten, al was het met pijn in mijn hart.

Afscheid nemen is een beetje sterven. Hoe namen de discipelen afscheid van Jezus? Ze loofden Hem op weg terug naar Jeruzalem. Zij wisten dat zij Hem weer zouden zien bij de voleinding van de wereld.
En die belofte staat nog steeds. Eens zullen we samen staan voor Gods troon als een grote schare die niemand tellen kan, uit alle volken en talen! God gaat door met Zijn werk, door jou en mij heen. Zijn Koninkrijk komt!

Containerkerk

 

IMAG2571

‘Oei, is dit nou de kerk?’ We kijken elkaar een beetje bedremmeld aan. Het lijkt meer op een soort container met een puntdakje. We kijken nog eens naar het adres, maar dit is toch echt de kerk waar we op internet naar gekeken hebben. We zijn een lang weekend in Normandië en omdat het Pasen is wilden we toch graag naar de kerkdienst. Midden op het industrieterrein van Cherbourg staat dit onooglijke gebouwtje.

Na wat wikken en wegen gaan we toch maar naar binnen. En wat een grote verrassing! De gemeente bestaat uit zo’n 35 mensen, met allemaal verschillende nationaliteiten, die ons allerhartelijkst welkom heten. We krijgen van iedereen twee zoenen, een mooie zitplaats en een tolk. De aloude Paasboodschap wordt met vuur verkondigd: Wat betekent de opstanding van Jezus voor mij? En nee, we zingen geen psalmen op hele noten. Maar de liederen worden begeleid op een cello, een gitaar en een piano. Ze hebben wel dezelfde inhoud: Mon Redempteur vit! Mijn Verlosser leeft! Tijdens de dienst wordt ook Avondmaal gevierd. Er is een eenheid die alle talen en volken overstijgt. We voelen ons deelgenoot van het grote gezin van God.

Aan deze ervaring moest ik gisteravond in de kerk denken, toen de dienst ging over een vraag uit de catechismus: Wat geloof ik van de kerk? Het is onzichtbaar, wat een kerk tot een kerk maakt. Dat Jezus er is, is het kenmerkende van een kerk, het wezenlijke. Hij vergadert! Hij vergadert Zijn kerk door Zijn Woord en Geest. En dat Woord van God is voor iedereen. Dat is niet voor één bepaalde taal of één bepaalde leeftijd.

In die kleine containerkerk in Cherbourg mochten we dat wonder ervaren. Dat Gods Woord niet gebonden is, maar over landsgrenzen en taalbarrières heen harten raakt en samenvoegt door de eenheid van het ware geloof.

Luister naar Zijn stem en volg Hem. Dan ben je lid van dat grote gezin van God en mag je delen in Zijn verlossing en eeuwig leven!

 

Zie je mij?

zie je mij

Gezien worden, wie verlangt daar nu niet naar? Gezien worden, echt gezien en aanvaard worden, is een basisbehoefte, die in elk mens leeft. Ale Sytsma gaat op reis naar vijf verschillende landen, en ontmoet daar verschillende kinderen die hij sponsort via Compassion. Door deze kinderen heen hoort hij keer op keer deze indringende vraag: ‘Zie je mij?

Het klinkt misschien als een soort vakantiereisjes, maar niets is minder waar. Ale worstelt verschillende keren met een burn-out en met depressieve gevoelens. Deze klachten vormen de aanleiding om er helemaal uit te breken en op reis te gaan.

Tijdens deze reizen wordt hij geconfronteerd met schrijnende armoede,  wanhoop en uitzichtloosheid. Maar daarnaast ervaart hij ook diepe vreugde en grenzeloze hoop, omdat God dwars door talen en culturen heen werkt, en wereldwijd dezelfde grote God is. Zijn beeld van God verandert en groeit, en spoort hem aan om een stem te zijn voor degenen die geen stem hebben.

De vraag van zijn sponsorkinderen, ‘Zie je mij?’ kan hij volmondig beantwoorden met ‘Ja!’ ‘Ja, ik zie jullie, en ga mijn leven inzetten voor jullie en voor nog veel meer kinderen die wachten op een sponsor.’ Ale gaat een nieuwe uitdaging aan, in de vorm van de webshop Pientere Puzzels & Spellen.

Laat je inspireren, en lees het levensavontuur van Ale! Ga met hem mee op reis, en laat je hart verbreken door de realiteit van extreme armoede. Lees zijn nieuwe boek, met de titel ‘Zie je mij?’ en kom in beweging!

‘Je wordt op reis gestuurd door een liefhebbende God. God ziet uit naar je thuiskomst. God wil je foto’s zien en jouw verhalen horen. Als je reist met de ogen en oren van de God die je uitzond, dan zul je prachtige dingen zien en bijzondere mensen ontmoeten. Dan is het heerlijk om weer thuis te komen.’ (Citaat van Henri Nouwen, blz 137 in Zie je mij?)

‘Zie je mij?’, geschreven door Ale Sytsma
ISBN 978 90 79859 474; Scholten Uitgeverij, 2017; € 14,95

Voor meer informatie, videobeelden en foto’s: www.alesytsma.nl

 

Een nieuwe papa-meneer

eric schoute

(Afb. Eric Schoute)

‘Woont hier ook een papa in huis?’ vraagt het kleine oppaspeutertje, terwijl ze naar de foto’s van mijn kinderen kijkt. ‘Nee, de papa woont hier niet meer.’ ‘Oh, is hij weggegaan? Is hij ook gekruisigd?’ Ik kijk haar lichtelijk verbijsterd aan. ‘Nee, dat niet.’ Haar heldere stemmetje gaat verder: ‘De Heere Jezus is wel gekruisigd, hè? Toen ging die dood. Maar na een paar daagjes werd Hij toch weer levend.’

Ze kijkt me onderzoekend aan: ‘En wie is dan die andere papa-meneer? Die meneer die hier net was?’ ‘Dat wordt de nieuwe papa-meneer hier. Die komt hier straks wonen.’ Ze kan het nog niet helemaal bevatten en werpt nog een laatste blik op de foto’s van de kinderen.

Trouwen, scheiden, hertrouwen. Het is soms ook bijna niet te bevatten. De vragen van het peutertje bepalen me even bij het grote wonder van opnieuw mogen beginnen. Opnieuw een papa-meneer in huis, waardoor alles anders wordt, voor mij maar ook voor de kinderen. ‘Het gaat toch al twaalf jaar goed zonder man in huis, waarom wilt u dan toch trouwen? Dan voelt thuis niet meer als thuis…’

Maar voor het Pasen wordt, is het feest. Feest, omdat de Man van God heel lang geleden is weggegaan. Hij is gekruisigd en weer opgestaan. Hierdoor is een nieuw begin mogelijk. Niet alleen in ons aardse leven, maar bovenal in onze relatie met Hem. Genade en vergeving krijgen een nieuwe klank, van verwondering en dankbaarheid.

Op weg naar Pasen, op weg naar een nieuw leven.