Schittering in de slum

11304044_769243426529860_2023380171_n

Een sloppenwijk: de laatste plek op aarde waar ik vrijwillig naar toe zou gaan. Het kwaad overheerst er. Kinderen raken er aan de drugs of worden er vermoord. Vrouwen worden verkracht, meisjes en jongens misbruikt, en de politie durft amper in de sloppenwijk op te treden.

Op mijn eerste dag in Nairobi bezoek ik juist zo’n slum. Door de regen zijn de zogenaamde wegen veranderd in modderstromen, waarbij allerlei vuil mee naar beneden stroomt. Samen met een groepje vrouwen bezoeken we Eveline, een moeder van vier kinderen. Haar oudste twee kinderen zijn geboren uit een andere relatie, en wonen om die reden bij oma. Haar jongste twee kinderen wonen bij haar. Inderdaad, het beeld wat iedereen heeft bij een sloppenwijk klopt. Haar hutje bestaat uit dunne golfplaten, heeft slechts één vertrek, geen raam, geen elektriciteit, geen water en geen toilet. Somber, donker, uitzichtloos? In onze ogen wel. Maar wanneer Eveline begint te praten, zie ik een trotse vrouw met zelfvertrouwen te voorschijn komen. Haar ogen beginnen te stralen, wanneer ze vertelt dat ze op het project heeft geleerd hoe ze kralen kan maken om kettingen te rijgen. Die kettingen kan ze dan voor een paar dollar verkopen, zodat ze misschien één maaltijd per dag voor haar gezin kan bereiden. Maar meestal is zelfs die ene maaltijd er niet. Het snijdt door mijn hart. Hier krijgt armoede een gezicht, het gezicht van Eveline. Zonder opname in het project van Compassion was haar jongste kindje misschien niet eens meer in leven. Maar hoe is het mogelijk om zo te leven, dag in, dag uit?  Er is geen privacy, geen hygiëne, geen comfort. Alleen vier wankele muurtjes, een moeder met haar kindjes, en één bed voor het hele gezin. Hopeloos? Nee, toch niet. Ze vertelt hoe dankbaar ze is met ons bezoek. Dat het voor haar een bevestiging is, dat God aan haar denkt en haar niet vergeten is. Dat er bij Hem altijd hoop is voor een nieuwe toekomst. En dat door haar gesponsorde kindje de spiraal van armoede doorbroken wordt. God werkt op plekken waar ik  het liefst met een grote boog om heen loop. In de smerigheid, de vunzigheid, de blubber en het vuilnis van de slum laat Hij iets zien van Zijn glorie en macht, dwars door taalgrenzen en culturen heen!

‘You are the God of the broken

The friend of the weak

You wash the feet of the weary

Embrace the ones in need

I want to be like You, Jesus

To have this heart in me.

You are the God of the humble

You are the humble King.’

Brenton Brown

Eveline

(Een aangepaste versie van mijn column voor het RD van 2 juni 2015)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s