Lieve letters

Het was bijna middernacht, op de drempel tussen zaterdag en zondag. Samen met een vader praatte ik  over het liefhebben van kinderen. Hoe moeilijk het soms is om die liefde te laten zien, maar hoe belangrijk ook. Kinderen hebben zo ongelooflijk veel bevestiging nodig van zowel hun vader als hun moeder, om stabiele en evenwichtige mensen te worden.

Hij vertelde dat hij onlangs op vakantie was geweest. Voordat hij wegging, had hij aan al zijn kinderen een hele persoonlijke brief geschreven. Gewoon, om te vertellen hoeveel hij van ze hield, hoe bijzonder ze waren en hoe waardevol.

Het trof mij. Ook al ging hij maar een weekje weg, hij nam de moeite om zijn kinderen te laten weten hoe groot zijn vaderliefde was voor hen als persoontje, elk op zijn eigen manier. En ik stel me zo voor dat deze brieven kleine schatten worden, die gelezen en herlezen worden als die kinderen opgroeien en volwassen worden.

In de kerk kwam het beeld langs van een jong boompje, die soms een paal ernaast krijgt voor extra steun en stevigheid tijdens het wortelen en opgroeien.

Ben ik zo’n steunpaal naast de levensboom van de kinderen? Investeer ik in deze relaties met onvoorwaardelijke liefde, aandacht en tijd, zodat ze daar steun aan hebben wanneer het leven tegenzit, als bagage in periodes van verdriet?

Misschien is het tijd voor een persoonlijke brief. Wie schrijft, blijft…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s