Hoopvol afscheid

IMAG2805

‘Afscheid nemen is een beetje sterven.’ Met deze woorden begon vanmorgen de dienst van Hemelvaart. Afscheid nemen doet pijn. Je verliest een stukje van je hart. Over zulk afscheid nemen kan ik meepraten. Ik ben net een paar dagen terug uit het prachtige Rwanda, waar ik een week was in het kader van de Muskathlon voor Compassion.

In 2013 bracht ik voor het eerst een bezoek aan dit land, samen met mijn oudste dochter. Ik mocht toen mijn sponsormoeder Alphonsine ontmoeten, samen met haar dochtertje Estelle Uwase. Op het dieptepunt van haar leven ontving ze het bericht, dat ze een sponsor had, waardoor ze weer moed kreeg om te leven en haar kindje te baren. Na twee jaar schrijven mochten we elkaar omhelzen en leren kennen. Nu, na vier jaar, had ik opnieuw de gelegenheid gehad om haar te zien, met de kleine Estelle.

Wat een vreugde en blijdschap! Wat een tranen ook en diepe verbondenheid. Wat een voorrecht om haar over haar leven te horen praten. Maar wat maakt het ook beschaamd met mijn eigen rijkdom. Alphonsine heeft inmiddels nog een klein meisje gekregen, en gaat twee dagen per week naar het project van Compassion, waar ze leert naaien en breien. Vol trots haalde ze haar kado voor mij tevoorschijn: een prachtige Rwandese jurk die ze helemaal zelf genaaid had en waarvoor ze weken heeft moeten sparen. Ze straalde van blijdschap dat ze iets voor me had gemaakt. En ik durfde het amper aan te nemen, omdat ik wist dat ze het uit haar eigen mond gespaard had. En ze heeft al zo weinig, soms maar 1 maaltijd per dag.

Na een paar uur brak de tijd van afscheid aan. Het sneed dwars door mijn ziel… hoe kon ik haar weer laten gaan? Weer loslaten en terug laten keren naar haar donkere huisje zonder ramen, zonder water of elektriciteit, naar haar armoede en moeizame bestaan? We omhelsden elkaar in tranen en brachten elkaar bij God. God houdt haar vast, Hij kent haar en zij kent Hem. Onder Zijn zegende handen mocht ik haar achterlaten, al was het met pijn in mijn hart.

Afscheid nemen is een beetje sterven. Hoe namen de discipelen afscheid van Jezus? Ze loofden Hem op weg terug naar Jeruzalem. Zij wisten dat zij Hem weer zouden zien bij de voleinding van de wereld.
En die belofte staat nog steeds. Eens zullen we samen staan voor Gods troon als een grote schare die niemand tellen kan, uit alle volken en talen! God gaat door met Zijn werk, door jou en mij heen. Zijn Koninkrijk komt!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s