Eindeloos vertrouwen

ster

(Afb. Leonie Bouwman)

‘We voelen ons echt niet optimaal geliefd hoor, thuis.’ Zomaar een uitspraak van één van de tieners, die is blijven haken. Zomaar een uitspraak, die je liever niet hoort als moeder. Omdat het je zo genadeloos confronteert met je eigen falen, je fouten en tekorten. Met de gevolgen van het leven in een gebroken gezin. ‘Wij hebben er niet voor gekozen, om te leven met gescheiden ouders, maar we moeten er wel elke dag mee dealen. En daar balen we van,’ was de conclusie van de kids.

Met een hart vol tegenstrijdige gedachten en verdriet ging ik afgelopen zaterdagmiddag naar de Muskathlonbijeenkomst in Ede. Daar ging de Bijbel open bij Genesis 15, waar God tegen Abram zegt: ‘Wees niet bevreesd, Abram, Ik ben voor u een schild, uw loon zeer groot.’

Abram reageert zo heerlijk menselijk. Hij nodigt God uit in Zijn tent. ‘Maar zie dan, God, ik heb geen kind. Zie dan, God, kijk dan in mijn tent.’ Durf ik God ook in mijn tent te laten kijken, in mijn huis? ‘Zie dan God, mijn leven vol brokken, mijn kinderen vol afwijzing, mijn hart zo vol schuld…’

En ja, God ziet het. God ziet de binnenkant van mijn tent. Hij ziet het onrecht, in het klein en in het groot. Hij ziet mijn verdriet in kleine kring, maar ook al het verdriet in bredere kring, het onrecht, de extreme armoede, de mensenhandel, de uitbuiting van slachtoffers wereldwijd. Op onze schreeuw ‘Maar zie dan toch God!’ geeft Hij antwoord.

Hij leidt Abram van zijn eigen wereldje naar Zijn eigen grote wereld. Hij voert hem naar buiten, en laat hem naar het oneindige heelal kijken. ‘Kijk toch naar de hemel!’ Kijk omhoog! Kijk omhoog! Richt je hart op God! Hij is erbij. Hij laat niet los wat Zijn hand begonnen is.

‘Wees niet bang, Ik ben voor u een schild, uw loon zeer groot!’ En met deze belofte kan ik de nieuwe week beginnen. God is erbij!

Als een hert dat verlangt naar water
zo verlangt mijn ziel naar U.
U alleen kunt mijn hart vervullen
mijn aanbidding is voor U.
U alleen bent mijn Kracht, mijn Schild,
aan U alleen geef ik mij geheel.
U alleen kunt mijn hart vervullen,
mijn aanbidding is voor U.
(psalm 42, Opwekking 281)

n.a.v. Jan Stoorvogel op de Muskathlonmiddag, De Schuilplaats, Ede

Denken of danken

leonie-blog

(afb. Leonie Bouwman)

Gedachten zijn net kleine stemmetjes die in je hoofd opploppen. Soms roepen ze heel zachtjes, soms schreeuwen ze om aandacht. Ze kunnen je teneer drukken en verwarren, waardoor je je slecht of minderwaardig kunt voelen. Terwijl ik hierover nadenk, lees ik in de roman ‘Stille woorden’ van Elizabeth Musser het volgende citaat: ‘Als ik teveel nadenk, draait het uiteindelijk alleen maar om mij, mij, mij –  maar als ik dank, kan ik mijn ogen van mezelf en mijn fouten afwenden en ze op andere dingen richten, dingen groter dan mezelf.’

Danken in plaats van denken.

In het kader van een week bidden en vasten was er een korte dienst in de kerk, die in het teken stond van danken. Als opdracht kregen we allemaal twee minuten, om voor jezelf je dankpunten op te schrijven. Danken voor alle kleine dingen uit je dagelijkse leven, die inmiddels zo vanzelfsprekend zijn geworden. Danken voor de zegeningen van de grote God, die vanuit de hoge hemel op ons neerziet en ons kent.

Door te danken richt je je focus weer op de juiste dingen. We hebben ons voorgenomen om vanaf vandaag weer een ‘dankbaarheidsschriftje’ neer te leggen, waarin iedereen in huis zijn dankpunten op kan schrijven.

Danken in plaats van denken.
Doe je mee?

‘Want God, de Heere, is een zon en schild, de Heere zal genade en eer geven,
Hij zal het goede niet onthouden aan wie in oprechtheid zijn weg gaat.’
psalm 84:12

N.a.v. Bidden en vasten in De Ark, Nijkerk

Zijn Naam is Wonderlijk

uganda

(Afb. Compassion)

Deze adventstekst is de beste titel voor een terugblik op mijn voorbereidingen voor de Muskathlon in Rwanda. Want wonderlijk is het zeker! Wanneer alle sponsors op de teller zouden staan, staat de teller boven de € 20.000! Voor twintig kinderen is een sponsor gevonden. Dat betekent dat twintig gezinnen in België, Nederland en Zweden bidden voor twintig gezinnen in Kenia, Rwanda, Colombia en Brazilië. Twintig kinderen wereldwijd hebben hoop op een nieuwe toekomst, een toekomst waarin God een grote plaats inneemt.

Wanneer ik terugkijk op de laatste maanden, geef ik toe, dat het allemaal niet vanzelf is gegaan. Er was heel veel ontmoediging, strijd en teleurstelling. De omgeving reageert niet altijd enthousiast en zelf had ik ook niet altijd even veel zin in een gesprek over de Muskathlon. Maar God was me allang voor. Hij heeft zoveel harten voorbereid en klaargemaakt om de keus voor sponsoring te maken!

En gelukkig hangt het allemaal niet van mij af. Dat geeft een heel relaxt gevoel. Ik mag bidden, luisteren en uitnodigen, en daarna mag ik het weer loslaten. Eén ding heb ik deze maanden mogen leren: denk niet te klein van God. Hij doet boven bidden en denken. Hij werkt door mensen heen, mensen zoals jij en ik. Hij bouwt aan Zijn eigen Koninkrijk, in het klein en in het groot. Dichtbij huis en wereldwijd.

Compassion: elk kind telt!

https://www.muskathlon.com/nl-nl/deelnemers/1262/anne-minke-hakvoort.html

 

Light Festival

light-festival

~Zie Jezus ~

Je kunt er bijna niet om heen wanneer je Amsterdam binnenkomt: het Light Festival. Waar je ook kijkt, bruist en sprankelt het licht over de oude stad. Ik moest hier aan denken, toen ik naar de sfeervolle Noorderkerk liep om het echte Light Festival te vieren. De komst van Jezus is immers het grote Licht, dat alle duisternis doet wijken, ook in Amsterdam.

Zie Jezus! Dat was het thema, de grote kerstboodschap. Ontroerend, hoe het grote samengaat met het kleine, het verhevene met het tere, de grote God met een gewone baby. Jesaja schreef in zijn tijd de verzuchting: ‘O, dat U de hemel zou openscheuren, dat U zou neerdalen…’ (hst 64). Met kerst komt Jezus naar jou en mij toe, precies op de plek waar ik ben. Hij kent mijn hart en weet precies wat ik nodig heb. Wanneer de wereld doordraait en het lijkt of dood en verderf het laatste woord hebben, mag ik zien op Jezus. En Jezus laat zich zien! Kijk goed om je heen, en zie hoe Hij gestalte krijgt in de mensen die je ontmoet. En wees zelf Zijn handen en voeten in het leven van elke dag.

Dan klinkt het indrukwekkende lied als een geloofsbelijdenis, waar het orgel zich voegt bij het projectkoor en alle aanwezigen:

God, U bent mijn God
en ik vertrouw op U en zal niet wankelen.
Vredevorst, vernieuw
een vaste geest binnen in mij,
die rust in U alleen.
(Opw. 717)

Kerstviering van Tot Heil des Volks, 16 december 2016
m.m.v. Gert Hutten, Ronald Koops, Peter van Essen, Bastiaan Stolk, projectkoor olv Henriëtte Broekman

Spiegelbeeld

imago-dei

(Imago Dei – naar het beeld van God)

‘In welke eeuw had je graag willen leven?’ Ik ben thee aan het zetten, en deze vraag staat op het Pickwicktheezakje. ‘In welke eeuw? Ik denk in de Gouden Eeuw in Amsterdam. Heerlijk over de grachten dwalen, langs de oude Patriciërshuizen en rijke geveltjespanden…’ ‘Ik zou in de tijd van Bach willen leven,’ zegt mijn Shelterzoon.
Mijn brugklasser hoeft geen moment na te denken: ‘Ik zou wel in de eerste eeuw willen leven. De eeuw dat Jezus geboren is. Het lijkt me zo ontzettend cool om Hem in het echt te zien. Gewoon hoe Hij eruit zag en hoe Hij sprak met de mensen.’

En zo ontstaat een gesprekje over Jezus zien en Hem laten zien. Hoe kunnen wij vandaag Jezus zien? ‘Je kunt Hem in de Bijbel zien.’ ‘Ja, maar ook in de natuur. Als we naar school fietsen, en de zon komt op boven de weilanden, dan is dat zó mooi!’
Uiteindelijk praten we over de vraag, hoe we zelf iets van Jezus kunnen laten zien. Als mensen met ons omgaan en met ons praten, zien ze dan iets van Jezus? We zijn Zijn kinderen en naar Zijn beeld geschapen. We zijn spiegels, die iets van Zijn grootheid en Zijn luister mogen weergeven. Als we Hem echt kennen en dicht bij Hem blijven, straalt Zijn genade door ons heen.

Wandel dan deze nieuwe dag met Jezus, met Zijn hand in jouw hand. Laat je zicht niet vertroebelen door de waan van de dag, de drukte op weg naar Kerst, de stress van werk wat nog af moet. Leef in de wetenschap dat je als kind van het Kerstkind al deelt in Zijn heerlijkheid. Wees een spiegel van hoop en licht, zodat je mensen die vandaag op je pad komen iets van Jezus zien.

‘Ik heb hun de heerlijkheid gegeven die U Mij gegeven hebt, opdat zij één zijn, zoals Wij één zijn; Ik in hen, en U in Mij, opdat zij volmaakt één zijn en opdat de wereld erkent dat U Mij gezonden hebt en hen liefgehad hebt, zoals U Mij hebt liefgehad.’
Jezus in Johannes 17:22-23

Takje van hoop

 

ark

(dooptekst 20 november 2016)

Slavernij in Nederland is een groeiend kwaad. Ik ben op een informatie-avond van de Muskathlon en er wordt een boekje open gedaan over mensonterende praktijken in Amsterdam. Ik hoor hoe vrouwen worden verhandeld, uitgebuit en kapotgemaakt. Wanneer ze bevrijd worden uit deze slavernij, blijkt dat ze geestelijk nog in boeien zitten. Ze zijn van hun identiteit ontdaan, voelen zich niks en willen dood. Pas wanneer ze hun identiteit in Christus vinden, zijn ze echt vrij.

Ik voel de last van deze vrouwen en het snijdt door mijn ziel. Bevrijden is strijden, strijden tegen onrecht, gevangen vrijmaken en boeien ontbinden. Maar wie ben ik?

Dit jaar heb ik me opnieuw toegewijd aan de strijd tegen onrecht. Ik maak tijd vrij om te bidden, te trainen, te schrijven en te hopen. Strijden is wandelend met God gehoorzamen aan Zijn stem, wat het ook kost. Makkelijk is het niet. Vaak heb ik geen zin, kom ik tijd te kort of voel ik me totaal niet geschikt.

Wat is het ontzettend bemoedigend om te horen dat ook iemand als de profeet Jeremia dit kent. Maar dat God hem op een krachtige manier herinnert aan Zijn almacht: God kende Jeremia al, voordat hij in de baarmoeder gevormd werd. En voordat hij geboren werd, had God hem al geheiligd. God zegt tegen hem en mij: ‘Vrees niet, Ik ben met je!’

Dan mag Jeremia van zichzelf afkijken en een amandeltakje zien, een takje van hoop. God zal Zijn Woord houden en uitvoeren! Hij waakt over Zijn Woord en zal daarmee mensen bevrijden.

God gebruikt mensen om Zijn Koninkrijk uit te breiden. Hij waakt over mij en over alles wat ik ga doen. Heerlijk bevrijdend zing ik de woorden mee: ‘I’m no longer a slave to fear, I am a child of God!’

‘From my mother’s womb,
You have chosen me
Love has called my name
I’ve been born again
Into your family

(Bethel Music)

N.a.v Muskathlonavond Veenendaal, Eugène Poppe over Jeremia 1

Elk kind telt!

rik-bennik

(Afb. Rik Bennik)

Zie je daar die jonge knul door het veld lopen? Zomaar alleen achter de schapen? Hij gaat niet naar school, speelt niet met vriendjes, maar werkt, dag aan dag, helemaal alleen.
Het is David, de zoon van Isaï. Hij hoedt de kudde van zijn vader. Wanneer ik zijn levensverhaal lees in de Bijbel, vind ik het zo bijzonder dat God alles omdraait. Hij kijkt niet naar de buitenkant van David, maar kijkt naar zijn hart en verkiest hem tot koning over Israël.

Terwijl ik over David nadenk, gaan mijn gedachten als vanzelf naar Kenia, waar ik vorig jaar juni de Muskathlon liep. Ik zie ze nog lopen, in lompen gehuld, jochies nog, die de kudde van hun familie hoeden. Ze lopen door de dorre velden, op zoek naar iets groens voor de geiten of koeien. Kinderen die dag in dag uit werken, helemaal alleen, van ’s morgens tot ’s avonds laat. Er is geen geld voor school of voor een schooluniform. Ze moeten meehelpen om te overleven.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik kan vertellen dat ik inmiddels voor elf van deze kinderen een sponsor heb gevonden in het kader van de Muskathlon in Rwanda! Voortaan kunnen deze kinderen naar school, krijgen ze onderwijs en voedsel! Maar bovenal horen ze over de God die alles omdraait. De God waar ze mogen ruilen. Hun verdriet voor Zijn troost, hun gebrokenheid voor heling, hun armoede voor oneindige rijkdom. Deze God maakt van onaanzienlijke kinderen Koningskinderen.

Wat is het een voorrecht om in dit proces een schakeltje te mogen zijn. Nog een half jaar te gaan. Doe je mee?

https://www.muskathlon.com/nl-nl/deelnemers/1262/anne-minke-hakvoort.html