Takje van hoop

 

ark

(dooptekst 20 november 2016)

Slavernij in Nederland is een groeiend kwaad. Ik ben op een informatie-avond van de Muskathlon en er wordt een boekje open gedaan over mensonterende praktijken in Amsterdam. Ik hoor hoe vrouwen worden verhandeld, uitgebuit en kapotgemaakt. Wanneer ze bevrijd worden uit deze slavernij, blijkt dat ze geestelijk nog in boeien zitten. Ze zijn van hun identiteit ontdaan, voelen zich niks en willen dood. Pas wanneer ze hun identiteit in Christus vinden, zijn ze echt vrij.

Ik voel de last van deze vrouwen en het snijdt door mijn ziel. Bevrijden is strijden, strijden tegen onrecht, gevangen vrijmaken en boeien ontbinden. Maar wie ben ik?

Dit jaar heb ik me opnieuw toegewijd aan de strijd tegen onrecht. Ik maak tijd vrij om te bidden, te trainen, te schrijven en te hopen. Strijden is wandelend met God gehoorzamen aan Zijn stem, wat het ook kost. Makkelijk is het niet. Vaak heb ik geen zin, kom ik tijd te kort of voel ik me totaal niet geschikt.

Wat is het ontzettend bemoedigend om te horen dat ook iemand als de profeet Jeremia dit kent. Maar dat God hem op een krachtige manier herinnert aan Zijn almacht: God kende Jeremia al, voordat hij in de baarmoeder gevormd werd. En voordat hij geboren werd, had God hem al geheiligd. God zegt tegen hem en mij: ‘Vrees niet, Ik ben met je!’

Dan mag Jeremia van zichzelf afkijken en een amandeltakje zien, een takje van hoop. God zal Zijn Woord houden en uitvoeren! Hij waakt over Zijn Woord en zal daarmee mensen bevrijden.

God gebruikt mensen om Zijn Koninkrijk uit te breiden. Hij waakt over mij en over alles wat ik ga doen. Heerlijk bevrijdend zing ik de woorden mee: ‘I’m no longer a slave to fear, I am a child of God!’

‘From my mother’s womb,
You have chosen me
Love has called my name
I’ve been born again
Into your family

(Bethel Music)

N.a.v Muskathlonavond Veenendaal, Eugène Poppe over Jeremia 1

Elk kind telt!

rik-bennik

(Afb. Rik Bennik)

Zie je daar die jonge knul door het veld lopen? Zomaar alleen achter de schapen? Hij gaat niet naar school, speelt niet met vriendjes, maar werkt, dag aan dag, helemaal alleen.
Het is David, de zoon van Isaï. Hij hoedt de kudde van zijn vader. Wanneer ik zijn levensverhaal lees in de Bijbel, vind ik het zo bijzonder dat God alles omdraait. Hij kijkt niet naar de buitenkant van David, maar kijkt naar zijn hart en verkiest hem tot koning over Israël.

Terwijl ik over David nadenk, gaan mijn gedachten als vanzelf naar Kenia, waar ik vorig jaar juni de Muskathlon liep. Ik zie ze nog lopen, in lompen gehuld, jochies nog, die de kudde van hun familie hoeden. Ze lopen door de dorre velden, op zoek naar iets groens voor de geiten of koeien. Kinderen die dag in dag uit werken, helemaal alleen, van ’s morgens tot ’s avonds laat. Er is geen geld voor school of voor een schooluniform. Ze moeten meehelpen om te overleven.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik kan vertellen dat ik inmiddels voor elf van deze kinderen een sponsor heb gevonden in het kader van de Muskathlon in Rwanda! Voortaan kunnen deze kinderen naar school, krijgen ze onderwijs en voedsel! Maar bovenal horen ze over de God die alles omdraait. De God waar ze mogen ruilen. Hun verdriet voor Zijn troost, hun gebrokenheid voor heling, hun armoede voor oneindige rijkdom. Deze God maakt van onaanzienlijke kinderen Koningskinderen.

Wat is het een voorrecht om in dit proces een schakeltje te mogen zijn. Nog een half jaar te gaan. Doe je mee?

https://www.muskathlon.com/nl-nl/deelnemers/1262/anne-minke-hakvoort.html

Never give up!

never-give-up

(afb. Open Doors)

Een preek van één regel: ‘Never give up!’ Dat was de boodschap van Anne van der Bijl die we zaterdag meekregen op de landelijke dag van Open Doors. Geef nooit op!

En die aansporing klonk de hele dag door. Laat de omstandigheden van je leven je geloof niet bepalen. Geen vervolging, geen moord, geen lijden of tegenslag mag je ontmoedigen. Wij zijn immers meer dan overwinnaars! Vanuit het kalme leven in het Westen klinkt dat wel heel makkelijk, omdat onze leefomstandigheden zoveel comfortabeler zijn. Maar ook vandaag hebben we te maken met diezelfde vijand. Ook nu wil de boze ons afhouden van God. Hij wil niet dat we in alle vrijmoedigheid voor Gods naam uitkomen, en voor Hem willen leven.

Vanmorgen hadden we als gemeente twee Hongaarse dominees op bezoek, waarvan één de dienst leidde. Zijn thema: Volhardt! Volhardt in je geloof. Raak niet verbitterd of verdrietig door de dingen die in je leven gebeuren, maar wees moedig! God verheugt Zich in helden. De ware overwinning is niet makkelijk, maar vraagt veel inspanning.
Klamp je vast aan Christus, zo klonk in het Hongaars de boodschap voor ons. Kijk niet naar je aardse leven, maar kijk naar Zijn Koninkrijk. Hou vol! In Hem Zijn we meer dan overwinnaars.

‘Mijn ziel kleeft U standvastig aan,
Gij ondersteunt mijn zwakke schreden;
Uw rechterhand vol mogendheden
doet mijn getroost en veilig gaan.’
Psalm 63:5

N.a.v. Open Doorsdag 2016 en ochtenddienst Nijkerk over Hebr. 10:35-39

Kamperen met God

14875076_1073253559462177_862766908_n

(etalage in Utrecht)

‘Hé mam, wanneer gaan we naar die andere planeet?’ vraagt mijn overbuurjongetje aan zijn moeder. Ze hadden een gesprekje gehad over de nieuwe hemel en de nieuwe aarde, over dat wat gaat komen na de dood.

‘Is er helemaal geen pijn meer of ruzie? Echt niet?’ Het is bijna niet voor te stellen hoe volmaakt het er zal zijn, omdat God er is.
Soms mag je er iets van ervaren in het leven van alledag.

Vanmorgen vroeg was ik aan het hardlopen tussen de mistige weilanden, waar alleen het vee rustig aan het grazen was. De stilte van de natuur in het licht van de opgaande zon was overweldigend, bijna hemels. ‘Zoek de dingen die boven zijn! Die zijn eeuwig!’ De dingen die de tijd overstijgen, lopen dwars door de dingen heen waar ik me elke dag mee bezig houd. Ik word geconfronteerd met gebrokenheid, verdeeldheid en veroordeling. Ik ben aan het rennen voor recht, zoek sponsors voor kinderen die in aangrijpende armoede leven. Ik denk aan Norbert in Rwanda, een jongen van 17, die in groep 8 van de basisschool zit en op een sponsor wacht. Mijn dochter van 17 doet dit jaar eindexamen.. wat een wereld van verschil!

Maar er komt een andere tijd, de tijd van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. We lezen ervan in Openbaring 21: ‘Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn en hun God zijn.’

‘De tent van God? Komt Hij dan bij ons kamperen?’ luidt de volgende vraag. We gaan het meemaken. The best is yet to come!

 

 

Any girl

rachael-1_blog

(Rachael, 16 jaar, Kenya, afb. Ella Dickinson)

‘Seksslavernij? Wat is dat nou weer?’ vraagt één van de kinderen. ‘Dat meisjes verhandeld worden? Jongens ook? En dat iedereen er mee kan doen wat ze willen?’
Ja, zoiets dus. Op mijn tafel ligt het nieuwste boek van Elizabeth Musser, met de titel ‘Dichterbij dan je denkt.’ Naar aanleiding van dit boek ontstaat een gesprek. Het hele verhaal draait om het thema van slavernij. En dat niet alleen, ze toont ook aan dat seksslavernij van alle tijden is. Iedereen kent de verhalen van slaveneigenaren uit de negentiende eeuw, die zich vergrepen aan gekleurde slavinnetjes die op de plantages werkten. Maar deze vorm van slavernij is springlevend! Dichterbij dan je denkt! Het is om je heen. Jonge meiden vallen in handen van loverboys, worden gelokt met leugens, geïndoctrineerd, verhandeld en misbruikt.

‘Dichterbij dan je denkt’ zet twee meiden in het voetlicht. Allebei in hun eigen tijd, allebei slaaf. Met haar nieuwe roman strijdt Elizabeth Musser voor recht. Niemand heeft het recht om een ander te gebruiken, te misbruiken en te breken.

Vandaag is het Internationale meisjesdag, de Day of the Girl. Een dag waarop meisjes speciale aandacht krijgen.

Zo wordt er vandaag in Engeland een prachtige fototentoonstelling geopend, ‘Any girl’, waarin o.a. tien meisjes uit Kenia geportretteerd worden. Ondanks hun barre leefomstandigheden tonen zij moed en kracht. Ondanks een wereld van armoede en verkrachting laten zij zien, dat er een doorbraak mogelijk is door bijvoorbeeld de komst van Compassion.

A21 is een organisatie die zich wereldwijd inzet om moderne slavernij te doorbreken en te stoppen. Aanstaande zaterdag is er overal ter wereld een Walk for Freedom. Het is een manier om aandacht te vragen voor dit afschuwelijke onrecht. Sluit je ogen niet! Het is dichterbij dan je denkt. Sta op en walk for freedom!

meer info: http://www.a21.org/campaigns/content/walk-for-freedom-2016/gm7015

Elizabeth Musser, Dichterbij dan je denkt
ISBN 978 90 29725323, Uitgeverij Voorhoeve, Utrecht, 2016.

‘Any Girl,’ fototentoonstelling van Compassion UK, Ella Dickinson en Jeremy Tan

 

‘Hé God, mag de zon aan?’

14445485_1035194239934776_798061975_n-1

‘Hé God, mag de zon aan?’ Vragend kijkt de kleine jongen omhoog en ziet de donkere wolken die voor de zon geschoven zijn. ‘Ik heb het koud.’

Ik zit naast hem in de tuin en luister ontroerd naar zijn gesprekje met God. Ik denk onwillekeurig aan al die kleine kinderen die dit ook wensen. ‘Hé God, mag de zon aan? Het is te donker, te koud, te rot, te afschuwelijk hier.’ Die kinderen leven in sloppenwijken, in sexslavernij, in onderdrukking, in gebrokenheid.

Aan deze kinderen heb ik me dit jaar opnieuw toegewijd door deel te nemen aan de Muskathlon in Rwanda. Negen kleine kinderen hebben inmiddels een sponsor gevonden! Voor negen kinderen is de zon opgegaan en is er hoop gekomen in hun donkere leventje. En daarmee ook in de levens van hun familie en leefgemeenschap.
Straks ren ik in de heuvels van Rwanda. Ik mag laten zien dat deze kinderen geliefd zijn en gekend. Ik citeer de directeur van Compassion Ethiopië: ‘Wat écht leven brengt, is jullie aanwezigheid in deze gemeenschap. Your sweat means more than your money. (…) Jullie zweetdruppels zijn het vocht dat de zaadjes van hoop doet groeien.’
Rennen in Rwanda om ‘echte vreugde en waardigheid geven’, zoals hij het benoemd.

Bid voor deze kinderen in het donker. Laat je hart verbreken door wat Gods hart verbreekt. En overweeg eens of er in je eigen leven ruimte is om een kind te sponsoren. Wees de zon voor iemand ver weg!

“Maar voor u die Mijn Naam vreest, zal de Zon der gerechtigheid opgaan en onder Zijn vleugels zal genezing zijn.’
Maleachi 4:2

https://www.muskathlon.com/nl-nl/deelnemers/1262/anne-minke-hakvoort.html

Licht in de mist

 

shelter

Eenzaam staat de hoge lantaarnpaal op het donkere podium. Zacht straalt zijn licht de theaterzaal in. Zijn schijnsel verlicht het decor van ‘Lichtjes in de mist,’ waar Matthijn zijn nieuwe liedjes de zaal in zingt. Prachtige woorden die me raken en ontroeren.

Ik mijmer over mist en mystiek. Mist kan zoveel versluieren en onzichtbaar maken. Het kan je laten dolen en dwalen, terwijl je op zoek bent naar een baken, een lichtje, een straal van perspectief. Soms moet je oude, vertrouwde dingen loslaten en verder trekken naar iets nieuws.

Mijn studentenzoon kan er over meepraten. Na een geslaagd eerste studiejaar volgde een mistige maand, die uitmondde in een tussenjaar in de Shelter in Amsterdam. Temidden van al die duistere steegjes staat de Shelter als lichtje in de mist. Het is een ontmoetingsplek, waar het grote Licht centraal staat. Voor de gasten, maar zeker ook voor de medewerkers. Wanneer ik hem bezoek, treft mij het schilderij aan de muur met de woorden uit psalm 91. ‘He who dwells in the Shelter of the most High.’ En zachtjes maak ik de tekst af: ‘will abide in the shadow of the Almighty.’

Wanneer je mag wonen in de schuilplaats van de Allerhoogste, mag je overnachten in Zijn schaduw. Een schaduw is er alleen, wanneer er een lichtje is. Wat een troost is het, dat je je altijd uit mag strekken naar dat Licht! Zelfs in dichte mist is er altijd weer dat Lichtje. Altijd!

‘Onbereikbaar
dichtbij
mij’
Matthijn Buwalda in ‘Lichtjes in de mist’

N.a.v. Matthijn Buwalda, in theater Het Huis van Utrecht, 15 september 2016